អក្សរខ្មែរនៅពេលសរសេរត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់ប្រជាជនកម្ពុជា។ ពួកគេប្រើអក្សរនេះសម្រាប់ការសរសេរសៀវភៅសិក្សា សារព័ត៌មាន និងការទំនាក់ទំនងផ្សេងៗ។ ថ្នាក់នៃអក្សរខ្មែរមានច្រើនជាន់ ដូចជា តួលីខ, តួជើង និងតួក្រោម ដែលធ្វើឱ្យអក្សរទាំងនេះមើលទៅមានភាពស្រស់ស្អាត និងមានលក្ខណៈពិសេសដែលខុសប្លែកពីអក្សរផ្សេងទៀត។ ជាពិសេសក៏មានអក្សរអថេរក្នុងការសរសេរផងដែរ។ អក្សរខ្មែរដែលមានអក្សរធំ ឬអក្សររឹង ត្រូវបានប្រើសម្រាប់បើកឈ្មោះខ្លាំងៗ ឬសំរាប់ពាក្យដំបូងនៃប្រយោគ។

ប្រសិនបើយើងសង្កេតមើលការសរសេរអក្សរខ្មែរគេមិនមានប្រភេទអក្សរធំដូចជាអក្សរឥណ្ឌូ-អឺរ៉ុបទេ។ ដោយសារតែភាសាខ្មែរប្រើជាប្រភេទអក្សរច្រើនកម្រិត ប៉ុន្តែមិនមានការផ្លាស់ប្តូរទំហំ ឬរចនាប័ទ្មដើម្បីបង្ហាញថាអក្សរមួយជាអក្សរធំប៉ុន្មានទេ។ តួអក្សរផ្សេងៗមិនបានផ្លាស់ប្តូររាងកាយដូចជាអក្សរឥណ្ឌូ-អង់គ្លេស ឬអក្សរផ្សេងទៀត។

បេីតាមន័យផ្លូវការរបស់អក្សរធំក្នុងអក្សរខ្មែរ គេស្គាល់ថាជាអក្សរដែលប្រើសម្រាប់ដាក់នៅទីតាំងដំបូងនៃឈ្មោះមនុស្ស ឬក៏ឈ្មោះទីកន្លែងសំខាន់ៗ។ ទោះយ៉ាងណា អក្សរខ្មែរមានរចនាប័ទ្មដូចគ្នាសម្រាប់អក្សរទាំងអស់ គ្មានអក្សរធំឬតូចបែបជាក់លាក់។ នេះក៏ជាភាពប៉ុនប៉ងនៃភាសាខ្មែរ ដែលធ្វើឱ្យវាមានអត្តសញ្ញាណផ្ទាល់ខ្លួននៅក្នុងតម្រុយបណ្ដាញនៃភាសាជាតិទូទាំងពិភពលោក។